خاطره ی امدنت

ماهان قشنگم روز ۵ تیر ماه سال ۱۳۹۲  و ۱۷ ماه شعبان .ساعت ۱۰:۲۵ صبح بیمارستان امیرالمومنین

 به دست خانم دکتر زهرا حعفری پور  قدم رو چشم ما گذاشتی ...

عزیزم مامانی با کلی ذوق رفتم اتاق عمل ومثل یه مرد بیهوش شدم ...

به خودم گفته بودم حواسم رو جمع میکنمکه ببینم چطوری بیهوش میشم

ولی تو یه لحظه چشمام چنین سنگین شد که دیگه نفهمیدم چی شد!!!!

ولی وای که وقتی به هوش اومدم دیگه درد امونم رو بریده بود...خاله فروغ بالا سر عملمون بود و

 میگفت بعد که داشتی به هوش می اومدی خیلی درد داشتی و دایم فریاد میزدی

خاله به دادم برس ولی من که یادم نیست

چند روز اول خیلی بد یود... درد بود و درد بود و درد....

اولین لحظه که یادم میاد تو ریکاوریبودم و خاله پیشم بود و

داشت باهام حرف میزد که من اول از همه ازش پرسیدم بچه ام سالمه و اون گفت بله..

.چشمام خیلی سنگین بود و باز نمیشد..از اتاق عمل که اومدم بیرون بابایی و مامانی و خاله نیوشا پشت در

بودند  که منو بوسیدند ...بعد هم رفتیم تو اتاق و یه کم بعدش شما رو برام آوردند...

باورم نمیشد این فرشته کوچولوی خواستنی با این صورت پر از پف با این همه موی مشکی تو دل من بوده...

قربونت برم مامانی خیلی نازی...خداروشکر

خیلی حالم بد بود و اصلاقابل وصف نیست اما الان بهترم مامانی و هر بار که به چشما و صورتمعصوم

تو نگاه میکنم دردام یادم میره عزیزم....

فدات بشم روز سوم تولدت دیدیم زردی داری و بستری شدی بیمارستان ولی خدارو شکر تو ۲۴ ساعت

پایین اومد..الانم همش مراقب توام که بالا نره عزیزم....فدات بشم خیلی بیشتر از اونی که فکر میکردم دوستت

دارم خیلی خیلیزیاد...واژه دوست داشتن در برابر احساس عشق من به تو بی معنیه...

ماهانم بابایی هم خیلی خیلی دوستت داره و میشنه نگاهت میکنه و باهات حرف میزنه..اونم خیلی اذیت شد

از یه طرف استرس سلامتی تو و ازیه طرفم حال بد من...

همه خیلی دوستت دارن..مامان بزرگ و پدر بزرگا..خاله ها و مخصوصا خاله نیوشا که هر روز میاد میبیندت...

مامانی هم که پیشمونه و همه کارای تو رو میکنه...خیلی بهمون میرسه ...بهترین مامان دنیاست...

قربونت برم که شبا تا صبح بیداری و نمیذاریما هم بخوابیم

ولی همه اینا فدای یه تار موت...من فقط سلامتی تورو میخوام...

ماه ما زیبای ما...من و بابایی خیلی عاشقتیم....

اینم عکس شما تو بیمارستان عزیزم...